Αλλά τί να καταλάβεις εσύ.... από Μοναξιά...

Έρχεσαι,κρίνεις,φεύγεις,χάνεσαι....Ποιός είσαι πια ; Δεν μπορώ να σε υπολογίσω .










Όχι.

Η πόλις ... αριθμος 181918818

Tο όνομά μου είναι Ζούρη. Μένω εν τη πόλει εδώ και 14 χρόνια.

Για κάποιον προπαγανδιασμένο στις μυρωδιές και στα όμορφα τοπία , η πόλι θα ήταν ένα πολυθέλγητρο μέρος απόδρασης από τη ζωή του. Μισή η πόλι φωτίζεται από τον ήλιο ... και η άλλη μισή από το φώς που εκπέμπει ο ήλιος στο φεγγάρι. Φθινόπωρο και Άνοιξη δεν υπάρχουν εδώ , αρκούν οι υπόλοιπες εποχές να μας δυσκολεύουν τις εργασίες και να μας σβήνουν τη ρουτίνα . Η μυρωδιά του λεμονιού είναι ό,τι πιο ικανό να ξυπνήσει την αίσθηση της όσφρησης εδώ καθώς σε κάθε γωνιά υπάρχει και ένα δέντρο γεμάτο με τους κίτρινους καρπούς.

Έντομα , ζώα , υπάρχουν σε αφθονία μα πιο πολύ φίδια , ελάφια , άλογα και σπιρταγρίκια (υπάρχουν μόνο εδώ , είναι κάτι έντομα με μεγάλα πόδια που μοιάζουν με σπίρτα , εξ' ού και η ονομασία τους . ) Αυτά παράγουν μια απίστευτη υγρή ουσία η οποία όταν στερεοποιείται χρησιμεύει στο να κατασκευάζουμε σελίδες αναλύοτες στο χρόνο , όπου γράφεται η ιστορία της πόλης καθώς και εκφράζονται οι λογοτεχνικές μας και ποιητικές ανησυχίες.

Η πόλη είναι γεμάτη καταπράσινο γρασίδι , δεν υπάρχουν δρόμοι , ούτε χρήματα , όλες οι συναλλαγές συμβαίνουν μετ' ανταλλαγής . Η αναρχία που επικρατεί είναι πολλές φορές επόδυνη και μη αποδοτική .

Στην άκρη της πόλης ... εκεί που αχνωφαίνεται στον ορίζοντα "η άπιαστη γη " οπως τη λέμε είναι ένα ποτάμι γεμάτο με μπουκάλια φτιαγμένα από κεραμμύδι που έχουν μέσα τις τελευταίες ευχές κάθε πόρνης που απεβίωσε στο παρελθόν .

Η πόλη είναι γεμάτη αγάλματα αντρών , μεγάλες κλαίουσες ιτιές και αμυγδαλιές ....

Το δάσος μας είναι στη νυχτερινή μεριά της πόλης και όποιος μπαίνει μέσα ακούει απίστευτα τιτιβίσματα πουλιών και ένα φλάουτο.αυτή είμαι εγώ.Όταν δεν έχω δουλειά είναι το καταφύγιο μου.

Το σπίτι του ποιητή μπορεί εύκολα να το διακρίνει κανείς γιατι είναι το μικρότερο και συγχρόνως το επιβλητικότερο όλων.Πώς? δε μπορώ να σας εξηγήσω,είναι κάτι που μόνο όταν το δείτε θα το καταλάβετε

Η θάλασσα περνάει ανάμεσα από τα δύο βουνά , τον Σμάντανμη και την Λουγίρα ......Στην κορυφή της Λουγίρας κρέμεται μία σημαία που έχει πάνω της ένα μεγάλο Q ......ποτέ καμία μας δεν έμαθε τί σημαίνει αυτή η σημαία . ποτέ καμία δεν τόλμησε να την κατεβάσει.

12 χρόνια ...

Πάψτε να σπάτε κιθάρες για να εξαγνίσετε το πάθος σας για τη μουσική...Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τη δεύτερη χωρίς να μπορούν να αποκτήσουν την πρώτη!Πάψτε να σπάτε καρδιές προσπαθώντας να εξαγνίσετε τα πάθη σας.Γιατί είστε άνθρωποι που τελικά διαθέτετε τα δεύτερα χωρίς το πρώτο!Καληνύχτα κύριοι από έναν άνθρωπο που διαθέτει πάθος για τη μουσική και για συντροφιά της καρδιάς του......μια σπασμένη κιθάρα

Μαύρη Νύχτα

Λοιπόν νικήθηκα, για να φτάσω ως εδώ

Έπρεπε να τραβήξω απ' το βλέμμα μου τον ουρανό

Να γειώσω τη θλίψη μου και το όνειρό μου

Και να θάψω τη σιωπή μου ως να με είχα όμηρό μου

Ακούς δειλά για να πιστέψεις λίγα

Αφουγκράζεσαι λιγότερα απ' όσα θα μπορούσες

Ο ίδιος θα 'θελες περισσότερα μιλώντας να μοιράσεις

Ξέρεις ότι δικό σου έγινε μόνο ό,τι μιλούσες

Ακούς δειλά, δειλά για να πράττεις

Ακούς μήπως στις λέξεις σε βρεις και πεις "Κι εγώ"

Είναι τόση η λαχτάρα κάπου να ανήκεις

Που και ανέραστα θα έλεγες δειλά το σ' αγαπώ

Στις τρυφερές σελίδες που έμειναν λευκές

Να ξαποσταίνει λίγο η ζωή σου να το θες

Να βρίσκει νόημα και σ' ό,τι δεν έχει γραφεί

Δε βρέθηκαν οι λέξεις για να ντύσουν τη σκέψη με χαρτί

Πολλές μου σκέψεις έτσι χάθηκαν στα βάθη της ψυχής μου

Μα ξέρω πως ζουν, όπως ζούνε κι οι νεκροί μου

Υπάρχουν μες σε άλλες σκέψεις μου, σε άλλες ζωές μου

Τις έχουνε ακούσει, ζήσει, αγνοήσει άγνωστοι και γνωστοί μου

Ο αέρας έχει ανακυκλώσει το παραμιλητό μου

Και κινήσεις μου αστάθμητες και μη στον εαυτό μου

Απόλυτος και σταθμισμένος όπως ήθελα

Αλλά νικήθηκα και βρέθηκα και καλά στα χαμηλά

Γι' αυτό σα φύγεις απ' το σπίτι όπου έζησες πολλά

Μαζί με τις γεμάτες κούτες που είναι στη σειρά

Πάρε μαζί σου και μια κούτα κενή

Κει να υπάρχουνε κι όλα αυτά που δεν έζησες στιγμή

Γράφω δειλά, γιατί πιστεύω λίγα

Γιατί δε θέλω τον χρόνο να με διαψεύδει

Είναι αληθινός ο κόσμος μα οι αλήθειες λίγες

Κι όσο λιγότερες αλήθειες και πιο λίγα ψεύδη

Άρπαξα πάλι απ' τα μαλλιά μια στεντόρεια θύμησή μου

Έτσι όπως μοιάζει από μακριά η πιο μικρή στιγμή μου

Με το νερό της λησμονιάς ο διψασμένος έρωτάς μου

Δεν ξεδιψά, αλλά μεθά, δρόμος κάθε σαμποτάζ μου

Λοιπόν νικήθηκα, για να φτάσω ως εδώ

Έπρεπε να στρέψω το βλέμμα μου στον κόσμο αυτό

Ζω όλες τις ζωές όλων των ανθρώπων

Και πεθαίνω μια φορά, άνευ αντιπροσώπων

Γι' αυτό ακούστε με σαν εντόμου φωνή

Σαν κουνούπι που θα έχετε σκοτώσει το πρωί

Το αίμα που με τάισαν δεν είναι αυτό που πίνω

Το αίμα σας αδέλφια σα το γευτώ το φτύνω

Γι' αυτό ακούστε με σα χάρη το ζητάω

Κι εγώ πολλές φορές ξεστόμισα δειλά το σ' αγαπάω

Κι ένιωσα να μου ρουφούν το γάλα μου σαν αίμα

Έχω έναν κόσμο αληθινό, ένα δικό μου ψέμα

Εμφιαλώνω τα νερά της λησμονιάς

Έτσι προχωρά ο κόσμος και ξεχνάει μονομιάς

Κι είμαι γουλί για να είμαι ένας άλλος

Γιατί ο καθρέφτης μου υπήρξε ο ενθρός μου ο μεγάλος

(REFRAIN)

Όπως, όπως μαζεύω της ζωή μου

Αυτοπροσώπως άλλος εγώ για μένα

Κι όπως, όπως μαζεύω την ψυχή μου

Τα καλύτερα μέουνε πάντα ξεχασμένα

Aντίο δε θέλω να λέω.Προτιμώ να λέω "θα σε θυμάμαι"

Πάντα μ' άρεσε το μωβ

Λίγο κυκλάμινο που χάιδευε τις άκρες απ' τα χέρια

Που χάιδευε τις άκρες απ' τα χέρια

Εκεί που έδιναν τα πρώτα χάδια δυο κορμιά

Πάντα μ' άρεσε το μωβ

Το λίγο πένθος που διαρκεί και κάνει παύση

Που διαρκεί και κάνει παύση

Εκεί που δίνουν τους πρώτους όρκους οι άνθρωποι

Μια γεύση μωβ στα χείλη σου μυρίζει

Είναι το χρώμα που αναβλύζει

Πριν χαράξει

Και πριν δύσει

Είναι το δειλινό που σ' όλα μοιάζεις πάλι

Ή που όλοι μοιάζουν τώρα πια πολύ συνηθισμένοι;

Πάντα μ' άρεσε το μωβ

Έκλεβα λίγο μπλε στο κόκκινο να ρίξω

Λίγο μπλε στο κόκκινο να ρίξω

Ο ουρανός να νιώσει αίμα ανθρώπου

Μια γεύση μωβ στο σώμα σου μυρίζει

Είναι το χρώμα που αναβλύζει

Πριν χαράξει

Και πριν δύσει

Είναι το ξημέρωμα που σ' όλα μοιάζεις πάλι

'Η που τίποτε δεν είναι πια συνηθισμένο;

Άγγελος Καρυστινός

Γιώτα Δημητρακοπούλου